Monday, January 2, 2017

ΔΗΜΟΤΙΚΑ Ι






Της πετρωμένης


Γυρεύεις χρόνια ολόκληρα τον κλειδοκράτορά σου.
Ως τώρα το καβούκι σου κλειστό στο φως του ήλιου.
Περνούν τα κύματα, περνούν και φεύγουν· εσύ μένεις!
Βρίσκεις θαλάμι κούφωμα στο βράχο να κουρνιάσεις,
να μη χτυπάς πια πάνω του, να πάψεις να ματώνεις.
Ας είναι κι έτσι! Χάνεται τουλάχιστον ο πόνος.
Ή έστω ξεγελιέσαι πια και λες πως λιγοστεύει……
Κι ο κλειδοκράτορας; Εκεί στη σκιά του ελαιώνα.
Κι εσύ απορείς αμήχανα πώς σ’ έχασε ο δρόμος
πριν φτάσεις στη διέξοδο μονάχα λίγα μέτρα.
Μα βρήκες λύχνο, φώτισες κάθε γωνιά και πέτρα
κι έκατσε ο ήλιος δίπλα σου να διώξει το χειμώνα.
Από φωνές και μουσικές ξαστέρωσε ο τόπος
και τώρα βρίσκει ο δρόμος σου τον κλειδοκράτορά σου.